Menu główne
PLASTUSIOWO
RAMÓWKA
NASZE GRUPY
AKTUALNOŚCI
ZAINTERESOWANIA
GALERIA
ABSOLWENCI
PSYCHOLOGIA
GRY I ZABAWY
KONKURSY
Z ŻYCIA PRZEDSZKOLA
______________________
NAPISZ DO NAS
CIEKAWE STRONY
SZUKAJ
POCZTA
Logowanie





Zapomniałeś hasła?
Statystyka
Użytkownicy: 622
Nowości: 184
Odnośniki: 23
odwiedzających: 745798
ROLA KSIĄŻKI I GŁOŚNEGO CZYTANIA W ROZWOJU DZIECKA Drukuj E-mail

Wiek przedszkolny, to okres tworzenia się u dzieci trwałych nawyków, kształtowania procesów uczuciowych i umysłowych. Wychowanie dobrego
i szczęśliwego dziecka wymaga osobistego zaangażowania rodziców, poświęcenia mu czasu. Czas ten można wykorzystać na wspólne zabawy i czytanie książek dzieciom. Dzięki czytaniu dziecko uczy się słuchać i naśladować dźwięki, a więc czytać należy dziecku już od urodzenia. Czytanie na głos niemowlęciu stymuluje rozwój jego mózgu i buduje trwałe skojarzenie czytania z przyjemnością, poczuciem bezpieczeństwa i więzi.
Gdy dziecko jest nieco starsze, książka utrwala i porządkuje pojęcia o świecie, dostarcza nowych wiadomości, wzbogaca zasób pojęciowy, budzi zainteresowania poznawcze, rozbudza ciekawość świata i pomaga zrozumieć siebie i innych. Książka dostarcza informacji nieznanych z rodzinnego życia, czy otoczenia.


Według badań naukowych głośne czytanie dziecku:

  • Buduje mocną więź między dorosłym i dzieckiem.
  • Zapewnia emocjonalny rozwój.
  • Rozwija język, pamięć i wyobraźnię.
  • Uczy myślenia, poprawia koncentrację.
  • Uczy wartości moralnych, pomaga w wychowaniu
  • Poszerza wiedzę ogólną, rozbudza zainteresowania, ułatwia naukę.
  • Uczy wartości moralnych.
  • Rozwija wrażliwość i empatię.
  • Wspomaga działania wychowawcze ukazując ważne uczucia (może ukazywać, jak mówić na trudne tematy, np. ból, złość, opuszczenie).
  • Zapobiega uzależnieniu od telewizji i komputerów.
  • Chroni przed zagrożeniami ze strony masowej kultury.
  • Kształtuje na całe życie nawyk czytania i zdobywania wiedzy.
  • i komentuje ilustracje, zadaje pytania, naśladuje bohaterów.
  •  Dziecko słuchając książek uczestniczy w procesie czytania, gdyż obserwuje.

   Literatura to przykład pięknego języka, a więc ma wpływ na rozwój mowy; dziecko łatwo utrwala i na długo zapamiętuje melodyjne wierszyki, proste, często słyszane zwroty ze znanej książki; poprzez słuchanie książek uczy się poprawnie i zrozumiale wyrażać swoje myśli. Ważną rzeczą jest fakt, że książka mocno oddziałuje na sferę emocjonalną, dziecko ocenia postępowanie bohaterów, a przez to kształtuje własne prawidłowe postawy, postawy opiekuńcze wobec rodzeństwa, kolegów, przyrody. Książka uczy zasad życia w zespole, gdyż pokazuje jak rozwiązywać konflikty, jak odróżnić dobro od zła.

   Szczególną rolę odgrywa baśń, gdyż przenosi ona dziecko w świat fantazji, a przez to uczy przeżywać i reagować. Dziecko poznaje uczucia (współczucie, zauroczenie, zdziwienie), o których samo nie potrafi mówić, a utożsamiając się z baśniowym bohaterem , próbuje wczuć się w jego sytuację i razem z nim przeżywa wszystkie uczucia i emocje. Bajki i baśnie zatem pozwalają maluchowi na uświadomienie sobie swoich emocji oraz skłaniają do ich wyrażania, np. poprzez rysunek, ruch. Ponadto baśniowe krainy i legendarne postacie rycerzy, czy wróżek pobudzają dziecięcą wyobraźnię i zachęcają do wejścia w niecodzienny świat, w którym dziecko czuje się bezpiecznie, bo panuje w nim jednoznaczny podział na dobre i złe, w którym ceni się dobre zachowania, a potępia złe. To bezpieczeństwo zapewnia także osoba czytająca, która jest cały czas i wyjaśnia dziecku, to czego ono nie rozumie. Książka powinna gwarantować dobre zakończenie przywracające wewnętrzny spokój. W baśni dobro zawsze zwycięża, a to uczy dziecko optymizmu i zachęca do walki z przeciwnościami. Wspólne głośne czytanie zbliża do siebie.

    W trakcie czytania należy pozwolić dziecku na zadawanie pytań, na wątpliwości, powrót do poprzedniej strony. Aby wzmocnić przekaz, czytający powinien modelować głosem, używać rekwizytów, mimiki twarzy i gestów; czytać głośno i wyraźnie i nie omijać niezrozumiałych dziecku słów, ale je tłumaczyć. Czytając należy pokazywać ilustracje, gdyż tekst i obraz tworzą nierozerwalną całość. Ilustracja nie musi być jednoznaczna, ale buduje nowe wątki i zachęca dziecko do wyobraźni. Humor zwarty w książce należy mocno wyeksponować, gdyż dziecko śmiejąc się jeszcze bardziej przeżywa uczucia bohaterów, a obserwując dorosłego uczy się rozpoznawać radość, złość, itp. Innym ważnym aspektem obcowania dziecka z książką od najmłodszych lat, a więc słuchania bajek, opowiadań dorosłych, recytacji wierszyków i mimowolnej lub celowej ich nauki na pamięć, wspólnego z rodzicem oglądania książeczek i opowiadania obrazków, posiadania własnej biblioteczki z bajkami i prawidłowego obchodzenia się z nimi jest spontaniczne interesowanie się literkami i czynienie wysiłków, aby je rozpoznać i odczytać.

 Literatura:

  •  A. Brzezińska (red.): Czytanie i pisanie – nowy język dziecka. WSiP, Warszawa 1987
  •  A. Tondos: Współczesna książka dla dzieci. W: Bliżej przedszkola. Kraków 2007, nr 9.72 - M. Szybowska
  •  Koruś: Przedszkolny kącik książki. W: Bliżej przedszkola. Kraków 2007, nr 7-8. 70-71
  •  B. Tichy: Dziecko i książki. W: Forum nauczycieli. Wychowanie przedszkolne. MAC Edukacja S.A. Kielce 2002, nr 1
 

 

Opracowała: mgr Ewa Cieślik


 
 
Przyjazna Szkoła

www.ps.org.pl
Psychologia
Prośba dziecka
Adaptacja dzieci...
Pierwsze dni...
Agresja ...
Telewizja i dziecko
Kara i nagroda...
Wady postawy
Niepełnosprawni - integracja
Gościmy
Odwiedza nas 54 gości
Strony Internetowe - www.amjsystem.pl